وزارت امور خارجه فصلنامه تاریخ روابط خارجی 1735-2010 17 67 2016 06 21 Analysis of Iran-Pakistan Relations in the Context of the International System واکاوی روابط خارجی ایران و پاکستان در پرتو نظام بین‌الملل طی سال‌های 1979-1947م. 135 151 51851 FA سمیه حمیدی استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بیرجند فاطمه اشرفی گل دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه بیرجند Journal Article 2017 11 07 On 14 August 1947 the partition of India officially took effect and Pakistan was born as an independent nation. Iran was the first country to recognize the new state, and in later years signed treaties of amity, border treaties, extradition treaties and cultural agreements with the newly independent Pakistan. The current research draws on historical and library archives and employs descriptive-analytical method to analyze the factors bearing upon Iran-Pakistan relations on economic, political and cultural levels from the independence of Pakistan to the Islamic Revolution. Pakistan’s security concerns and the structure of the bipolar system drove the two countries ever closer to forge high-level relations. The two countries joined Baghdad-CENTO Pact and constituted two of three three pillars of regional development organizations. Furthermore, cultural relations were extensive. Despite extensive political and cultural relations between Iran and Pakistan, as a result of similar, and not complementary economic structure, their relations remained limited to a number of bilateral agreements. پاکستان در 14 اوت 1947 از تقسیم شبه قارة هند در جوار مرزهای شرقی ایران پدید آمد و ایران نخستین کشوری بود که آن را به رسمیت شناخت و در سال‌های بعد، عهد­نامة مودت، مرزی، استرداد مجرمین و توافقات فرهنگی با آن کشور منعقد کرد. در این پژوهش بر مبنای روش توصیفی- تحلیلی و شیوة جمع‌آوری اطلاعات کتابخانه‌ای و مبتنی بر اسناد و مدارک تاریخی، عوامل مؤثر بر روابط خارجی دو کشور ایران و پاکستان در سه سطح روابط اقتصادی، سیاسی و فرهنگی از زمان استقلال پاکستان تا پیروزی انقلاب اسلامی ایران بررسی و تحلیل شده است. سطح روابط دو کشور تحت تأثیر نگرانی­های امنیتی پاکستان و ساختار نظام دوقطبی، بالا بود. دو کشور همزمان وارد پیمان بغداد- سنتو شدند و هر دو از ارکان سه­گانه در تشکیل سازمان همکاری عمران منطقه­ای بودند، همچنین روابط فرهنگی نیز در سطح گسترده‌ای قرار داشت. با این حال، با وجود روابط گسترده سیاسی- فرهنگی، به سبب وجود اقتصاد مشابه و نه مکمل، روابط اقتصادی دو کشور در قالب چند توافقنامه باقی ماند. https://www.hfrjournal.ir/article_51851_73f775bb793518e520a323dfa0f6d74b.pdf