وزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121Two Sides of Asia: An Analysis of the Relations Between Iran and the Korean Peninsula in Antiquityدو سوی آسیا: واکاوی مناسبات ایران و شبهجزیره کره در دوره باستان24322303810.22034/hfr.2024.223038FAنجم الدینگیلانیاستادیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد- ایراناکرمنخعیکارشناسی ارشد تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد- ایرانJournal Article20240925Previous understanding, based on older research, suggested that relations between Iran and the Korean Peninsula were limited to recent centuries, not extending beyond a hundred years. However, recent studies indicate that the history of interactions between these two ancient lands dates back approximately 1500 years. The earliest signs of connection between Iran and the Korean Peninsula are observed during the Korean Three Kingdoms period (especially Silla) and the Sasanian Empire in Iran. Although direct evidence in this regard is scarce and scattered, numerous indirect documents exist that help us in proving this claim<em>.</em> Therefore, answering the following questions becomes important<em>:</em>What kind of relations existed between Iran and the Korean Peninsula in antiquity? And what archaeological, historical, and cultural evidence and documentation confirm these long-standing relations<em>?</em>This research, utilizing evidence and documents available in historical sources and archaeological findings, as well as employing a descriptive-analytical method, delves into the analysis and examination of the relations between Iran and the Korean Peninsula in antiquity. The most significant of this evidence includes findings from ancient sites, excavated artifacts, and artistic patterns. The results of this study clearly demonstrate that Iran, during the Sasanian period, had extensive interactions, particularly in the cultural and artistic fields, with the Korean Peninsula. The overall outcome of this research is derived through the examination of glass vessels and their manufacturing techniques, animal patterns, and the mutual influence of various artistic styles<strong>تا پیش از پژوهشهای اخیر تصور بر این بود که روابط بین ایران و شبهجزیره کره به قرن اخیر محدود شده و پیشینه آن نیز به بیشتر از 100 سال نمیرسد. با این حال، تحقیقات جدید نشان از قدمتی 1500 ساله در تاریخ تعاملات این دو سرزمین کهن دارند. نخستین پیوندها میان ایران و شبهجزیره کره مربوط به دوره سه پادشاهی در کره (اتحادیه شیلا) و شاهنشاهی ساسانی در ایران بوده است. اگر چه شواهد مستقیم بسیار محدود و پراکنده است، اما مدارک غیرمستقیم متعددی وجود دارند که ما را در اثبات این مدعا یاری میرسانند. بنابراین، پاسخ به این سؤالها ضروری است؛ چه مناسباتی بین ایران و شبهجزیره کره در دوره باستان وجود داشته است؟ و چه شواهد و مستندات باستانشناسی، تاریخی و فرهنگی در تأیید این روابط دیرین وجود دارد؟ در این پژوهش بر اساس شواهد و مدارک موجود در منابع تاریخی و یافتههای باستانشناسی و همچنین با روش توصیفی- تحلیلی، روابط ایران و شبهجزیره کره در دوره باستان واکاوی و بررسی خواهد شد. از جمله مهمترین این شواهد به یافتههای موجود در سایتهای باستانشناسی، اشیاء کاوش شده و الگوهای هنری میتوان اشاره کرد. نتایج به روشنی نشان میدهند که ایران دوره ساسانی با سرزمین کره، همکنشهای گستردهای بهویژه در زمینه فرهنگی و هنری داشته است. برآیند کلی پژوهش از بررسی ظروف شیشهای و تکنیکهای ساخت آنها، الگوهای حیوانی و تأثیر متقابل سبکهای مختلف هنری حاصل شده است</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_223038_9b0f652db002a7fb11c2af76f16dda2f.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121Social and Cultural Consequences of Ottoman Invasions of Azerbaijan during the Safavid Eraپیامدهای اجتماعی و فرهنگی تجاوزات عثمانی به آذربایجان در عصر صفوی482522303910.22034/hfr.2024.223039FAحجتیحیی پوردانشآموخته کارشناسی ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز- ایران0009-0003-1800-3488فاطمهاروجیعضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه تبریز، تبریز- ایرانJournal Article20241023During the 10th to 12th centuries AH, coinciding with the Safavid rule, Iran was repeatedly subjected to prolonged Ottoman invasions. During this period, the Ottomans attacked the western regions of Iran with various motivations, and Azerbaijan was consistently the primary focus of these incursions. This territory was even occupied by them for some time. In this lengthy period, the Ottoman aggressive policies were often justified by religious pretexts and religious decrees (fatwas), and were accompanied by the destruction of cities, massacres, and the enslavement of people. In contrast, the Safavid defensive strategy included measures such as population displacement, the implementation of a scorched earth policy, and the relocation of the capital. These actions, alongside some natural disasters like devastating earthquakes and widespread diseases, increased Azerbaijan's vulnerability and led to various social and cultural consequences in the region. This research, conducted using a descriptive-analytical method based on library studies, seeks to answer the question of what events the Ottoman military attacks brought about in Azerbaijan, and what impact these events had on the social and cultural structure of this region. Considering that the 10th to 12th centuries AH are recognized as the most significant period of linguistic transformation in Azerbaijan, the turbulent events of this era could not have been without influence on the process of this linguistic change. This article, while examining and analyzing the tragic events in Azerbaijan during this timeframe, seeks to understand the social and cultural consequences of these events, the prominent manifestation of which can be observed in the linguistic transformation of Azerbaijan<strong>ایران در سدههای دهم تا دوازدهم هجری قمری همزمان با دوران فرمانروایی صفویان در معرض حملات پیاپی و درازدامنه عثمانیان قرار گرفت. عثمانیان در سراسر این دوران با انگیزههای گوناگون به سرزمینهای غربی ایران یورش بردند و هر بار آذربایجان را کانون تاختوتاز خود قرار دادند و گاه تا مدتی این سرزمین را تحت اشغال خود داشتند. در این بازه زمانیِ طولانی، مجموعه سیاستهای تهاجمی عثمانیان بر دستاویزهای دینی و فتواهای مذهبی تکیه داشت و با ویرانی شهرها و کشتار و اسارت مردم همراه بود. در مقابل، رویکرد تدافعی صفویان شامل جابهجایی جمعیتی، اجرای سیاست زمین سوخته و انتقال پایتخت در کنار برخی بلایای طبیعی مانند زلزلههای ویرانگر و بیماریهای کشنده بر آسیبپذیری آذربایجان میافزود و با پیامدهای گوناگون اجتماعی و فرهنگی در این سرزمین همراه بود. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانهای فراهم آمده و در جستجوی پاسخ به این پرسش است که عثمانیان در راستای حملات نظامی خود به ایران، چه رویدادهایی را در آذربایجان رقم زدهاند و پیامد این رویدادها در ساختار اجتماعی و فرهنگی آذربایجان چه بوده است؟ با توجه به اینکه سدههای دهم تا دوازدهم هجری قمری، مهمترین دوره دگرگشت زبانی آذربایجان شناخته میشود، رویدادهای این دوران پرفراز و نشیب در روند این دگرگشت زبانی بیتأثیر نبوده است. این مقاله ضمن بررسی و تحلیل رویدادهای ناگوار آذربایجان در این بازه زمانی، در جستجوی پیامدهای اجتماعی و فرهنگی این رویدادهاست که برجستهترین آنها در دگرگشت زبانی آذربایجان خود را نشان میدهد </strong><br> https://www.hfrjournal.ir/article_223039_be22408ec0e63d390da81d49496f6a59.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121Competition of Missionary Boards in Qajar Iran and Its Consequences: The Confrontation of American and European Missions in Azerbaijanرقابت هیئتهای تبشیری در ایرانِ عصرِ قاجاری و پیامدهای آن تقابل میسیونهای آمریکایی و اروپایی در آذربایجان684922304010.22034/hfr.2024.223040FAاعظمفولادیپناهدکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران، تهران - ایرانمحمدعلیکاظم بیکیعضو هیأت علمی گروه فرهنگ و تمدن اسلامی دانشکده الهیات، دانشگاه تهران، تهران - ایران0000-0002-2771-1035باقرعلیعادل فرگروه تاریخ. دانشکده ادبیات و علوم انسانی. دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین، قزوین -ایران0009-0003-3719-4830Journal Article20240930Throughout the 19th century, particularly in its later years, Iran, due to the increased activity of foreign missions, became a crowded and competitive scene for religious propagation. Among these, American missionaries faced various challenges from the very beginning of their arrival in Iran. These challenges were not limited solely to the issue of proselytizing Christianity among different strata of Iranian society. In fact, in addition to ideological resistance, other obstacles existed in their path, stemming from the competition among foreign missionary boards active in Iran; boards such as Catholic, Protestant, and Orthodox missionaries who rivaled the American mission in Iran. The present article, relying on library research and employing a descriptive-analytical method, attempts to examine this competition and study its impact on the activities of American missionaries. The findings of this research indicate that American missionaries, possessing sufficient motivation and financial resources, and also utilizing diverse methods, were able to relatively successfully continue their missionary activities while confronting the obstructionism of their Western co-religionists<strong>ایران در سراسر سده نوزدهم میلادی بهویژه در اواخر آن با افزایش فعالیت میسیونهای خارجی به یک میدان تبلیغی متراکم و رقابتی تبدیل گردید. در میان آنها مبلغان آمریکایی از بدو ورود به کشور ایران با چالشهای متعدد مواجه بودند که همه آنها از موضوع تبشیر در میان گروههای مختلف جامعه ایرانی ناشی نمیشد. در واقع افزون بر مقاومت عقیدتی، موانع دیگری نیز بر سر راهشان وجود داشت که از همچشمی هیئتهای تبلیغی خارجی اعم از کاتولیک، پروتستان و ارتدوکس با میسیون آمریکا در ایران سرچشمه میگرفت. مقاله حاضر بر اساس پژوهش کتابخانهای و نیز بهرهگیری از روش توصیفی- تحلیلی میکوشد که ضمن تبیین رقابت مذکور، تأثیر آن را بر روند فعالیت مبلغان آمریکایی مورد مطالعه قرار دهد. دستاوردهای پژوهش نشانگر آن است که میسیونرهای آمریکایی با داشتن انگیزه و منابع مالی لازم و همچنین با توسل به شیوههای گوناگون، ضمن دفع کارشکنیهای همکیشان غربی، با موفقیت نسبی به فعالیتهای تبشیری خود ادامه میدادند</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_223040_c29b9cdce790d1d80a9178216b172ccd.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121Cultural and Social Dimensions of Iranian Life in the Naseri Era: From the Perspective of Samuel Benjamin's Travelogueابعاد فرهنگی و اجتماعی زندگی ایرانیان عصر ناصری از دیدگاه سفرنامه ساموئل بنجامین866922304110.22034/hfr.2024.223041FAآرمانفروهیاستادیار گروه ایرانشناسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه میبد، میبد- ایرانفاطمهرضائی نوپاشائیکارشناسی ارشد تاریخ ایراناسلامی، تهران- ایرانJournal Article20241005Travelogues, as reliable sources, reflect the social, economic, political, and religious characteristics of their time, and through them, one can gain insight into the customs and prevalent culture of that historical period. Samuel Greely Wheeler Benjamin, the first United States Minister to Persia during the reign of Naser al-Din Shah Qajar, published his observations of Iran in a travelogue titled "Persia and the Persians." The present research seeks to answer the question of what topics, from the perspective of Benjamin as an American envoy, held particular significance in the social and cultural dimensions of Iranian life. The findings of this research indicate that this travel writer had a relatively impartial, inquisitive, and empathetic perspective, and avoided any condescending view towards the people of Iran. He even describes the extent of Iranian charity and sacrifice as unimaginable for a Western audience. In his book, Benjamin examines various aspects of Iranian social and cultural life in the Naseri era, referring to topics such as religion, culture, social behaviors, and people's customs. The present research, with a descriptive-analytical approach and relying on library resources, especially Benjamin's travelogue, endeavors to review and re-analyze his analysis of the character, behavior, and socio-cultural characteristics of the Iranian people during the Naseri era<strong>سفرنامهها بهعنوان منبعی معتبر، بازتاب ویژگیهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و مذهبی زمانه خود هستند و از سفرنامهها میتوان به آداب و رسوم و فرهنگ جاری آن مقطع تاریخی پی برد. ساموئل گریین ویلر بنجامین، اولین سفیر ایالات متحده آمریکا در عصر ناصرالدین شاه قاجار بود که مشاهدات خود را از ایران در سفرنامهای با عنوان: <em>"ایران و ایرانیان</em>" منتشر کرده است. پژوهش حاضر در جستجوی پاسخ به این سؤال است که از منظر بنجامین به عنوان سفیر آمریکایی چه مسائلی در ابعاد زندگی اجتماعی و فرهنگی ایرانیان برجسته و مهم است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که این سفرنامهنویس دارای نگاهی تا حد زیاد بیطرف، پرسشگر و همدلانه بوده و از هرگونه دید بالا به پائین نسبت به عموم مردم ایران پرهیز کرده است و حتی حجم نیکویی و از خودگذشتگی ایرانیان را برای مردم غرب غیرقابل درک توصیف میکند. وی در کتاب خود ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و فرهنگی ایرانیان عصر ناصری را مورد ارزیابی قرار میدهد و به موضوعاتی از قبیل مذهب، فرهنگ، کنشهای اجتماعی و آداب و رسوم مردم اشاره میکند. پژوهش پیشِرو با رویکرد توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای، بهویژه سفرنامه بنجامین سعی نموده تا تحلیل وی را از منش، رفتار و خصوصیات اجتماعی- فرهنگی مردم ایران در عصر ناصری مورد بازکاوی قرار بدهد</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_223041_a25a6a3f0b51315f06bf8f56cdecf30c.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121Factors Influencing the Violation of Iran Neutrality and the Occupation of It by the Allied Forces in World War II: A Classical Geopolitical Perspectiveمؤلفههای مؤثر بر نقض موضع بیطرفی ایران و اشغال کشور توسط قوای متفقین در جنگ جهانی دوم از منظر ژئوپلیتیک کلاسیک1068722304210.22034/hfr.2024.223042FAاحسانلشگری تفرشیدانشیار جغرافیای سیاسی گروه جغرافیای دانشگاه یزد، یزد - ایرانJournal Article20241102With the onset of World War II (1939-1945 AD), the Iranian government immediately declared its neutrality towards the warring parties in a statement. However, following Germany's invasion of the Soviet Union in June 1941 AD, the Allied forces occupied Iranian territory. Numerous studies have examined the factors influencing the occupation of Iran in World War II. Nevertheless, these studies have paid less attention to the geopolitical requirements of Iran's occupation within the framework of the concept of classical geopolitics. In the classical geopolitical view, the interaction between the economic, security, and cultural components of countries determines their unique geopolitical destiny. Especially regarding the realization of a country's neutrality in international conflicts, the geopolitical requirements of that country play a decisive role. Accordingly, the main question of the present research is: how did the combined performance of geoeconomic and geocultural factors, along with the requirements of Iran's geostrategic position relative to the belligerent parties, lead to the occupation of Iran by the Allies in World War II? In order to answer this question, this research, using a descriptive-analytical method and relying on historical documents, examines the causes of the Allied occupation of Iran during this period within the framework of the classical geopolitical perspective. The findings of this research indicate that from September 1941 AD, the survival of the Soviet Union against the German invasion was practically impossible without access to Allied aid through Iran. Furthermore, the occupation of Iran ensured the supply of needed fossil resources for the Allies, especially Britain. Also, from a cultural geopolitical perspective, the identification of the nationalist thought of Reza Shah Pahlavi with Nazi ideology played an effective role in the violation of neutrality and the occupation of Iran by the Allies<strong>مقارن با شروع جنگ جهانی دوم (1945-1939م.)، دولت ایران بدون درنگ در بیانیهای موضع بیطرفی خود را نسبت به طرفین مخاصمه اعلام کرد، اما پس از یورش آلمان به شوروی در ژوئن 1941م. قوای متفقین قلمرو ایران را اشغال نمودند. تاکنون مطالعات متعددی در باب عوامل مؤثر بر اشغال ایران در جنگ جهانی دوم صورت گرفته است. با این حال، در این مطالعات کمتر به مقتضیات ژئوپلیتیک اشغال ایران ذیل مفهوم ژئوپلیتیک کلاسیک پرداخته شده است. در چارچوب ژئوپلیتیک کلاسیک کنش متقابل، مؤلفههای اقتصادی، امنیتی و فرهنگی کشورها با یکدیگر، یکتاگونگی سرنوشت ژئوپلیتیک آنها را رقم خواهد زد. به ویژه در باب تحقق بیطرفی یک کشور در منازعات بینالمللی، مقتضیات ژئوپلیتیک آن کشور نیز نقش تعیینکننده خواهد داشت. در این راستا سؤال پژوهش حاضر آن است که چگونه عملکرد توأمان مؤلفههای ژئواکونومیک، ژئوکالچر و مقتضیات مربوط به جایگاه ژئواستراتژیک ایران نسبت به طرفین مخاصمه سبب اشغال ایران توسط متفقین در جنگ جهانی دوم گردید. در این راستا کوشش گردیده به روش توصیفی- تحلیلی و با اتکاء به مستندات تاریخی و در چارچوب دیدگاه ژئوپلیتیک کلاسیک علل اشغال ایران توسط متفقین در این مقطع زمانی بررسی شود. یافتههای تحقیق بیانگر آن است که از سپتامبر 1941م. بقای وجودی شوروی در برابر حمله آلمان بدون دسترسی به کمکهای متفقین از طریق ایران غیرممکن بود. ضمن اینکه اشغال ایران تأمین منابع فسیلی مورد نیاز متفقین به ویژه بریتانیا را تضمین مینمود. همچنین از منظر ژئوپلیتیک فرهنگی همذات پنداری تفکر ناسیونالیستی پهلوی اول با ایدئولوژی نازیسم نیز در نقض بیطرفی و اشغال ایران توسط متفقین مؤثر واقع شد</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_223042_a1f91d9d2b7b9b6a721b155b202360f5.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-20102510020241121In Search of an Iranian Approach to the Definition of Aggression: Re-reading Fereydoun Adamiyat's Unsuccessful Attempt in the United Nations (1953-1954 AD)در جستجوی رویکردی ایرانی به تعریف تجاوز بازخوانی تلاش نافرجام فریدون آدمیت در سازمان ملل متحد (۱۹۵۴-۱۹۵۳م.)12810722304310.22034/hfr.2024.223043FAمحسننیک بیناستادیار گروه حقوق عمومی و بینالملل دانشکده حقوق دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، قم- ایران0000-0003-0137-0022Journal Article20241012As a country that has itself been a victim of aggression, Iran has actively participated in the process of defining aggression within the framework of the United Nations since the 1950s. However, its positions during the negotiations on the definition of aggression in the UN General Assembly have received less attention from researchers. Examining the General Assembly's documents reveals that the efforts of Iran's representative, Fereydoun Adamiyat, in the first Special Committee on the Definition of Aggression in 1953 AD, as well as his stances in the Sixth Committee of the General Assembly in 1954 AD, hold particular significance given their connection to the Nationalization Movement of Iran and subsequent events. This article, by studying the United Nations' documents, seeks to elucidate Iran's agency in the process of defining aggression within this organization. In this regard, two actions of the Iranian government are examined: first, the attempt to include the concept of economic aggression, and then, the presentation of a proposed formula for the definition of aggression. This examination is conducted based on documents, using a descriptive-analytical method and through library research. In the Special Committee on the Definition of Aggression, Iran's representative attempted to broaden the concept of aggression to encompass economic aggression, pressures, and sanctions. Furthermore, in the Sixth Committee of the General Assembly, Iran's representative, in collaboration with the representative of Panama, proposed a formula for defining aggression. this article seeks to answer two fundamental questions: first, what was the place of economic aggression in Iran's agency, represented by Fereydoun Adamiyat, in the Special Committee on the Definition of Aggression? And second, what were the characteristics of Iran's proposed formula for defining aggression, and for what reasons was it abandoned?<strong>ایران به عنوان دولتی قربانی تجاوز از دهه پنجاه میلادی در چارچوب سازمان ملل متحد در روند تعریف تجاوز فعال بوده است. با این حال، مواضع این دولت در فرایند مذاکرات تعریف تجاوز در مجمع عمومی سازمان ملل متحد کمتر مورد توجه نویسندگان قرار گرفته است. مطالعه اسناد مجمع عمومی بیانگر آن است که تلاش نماینده ایران، فریدون آدمیت در نخستین کمیته ویژه تعریف تجاوز در سال ۱۹۵۳م. و موضعگیریهای او در کمیته ششم مجمع عمومی در سال ۱۹۵۴م. در موضوع تعریف تجاوز با توجه به ارتباط با نهضت ملی ایران و حوادث پس از آن حائز اهمیت ویژه است. این مقاله با مطالعه اسناد سازمان ملل متحد به دنبال صورتبندی نحوه کنشگری ایران در روند تعریف تجاوز در سازمان ملل متحد است. در این مسیر، در نوشتار حاضر دو فعالیت دولت ایران، نخست در زمینه تلاش برای درج تجاوز اقتصادی و پس از آن، ارائه فرمولی برای تعریف تجاوز بر اساس اسناد و به روش توصیفی- تحلیلی و به صورت کتابخانهای مورد بررسی قرار گرفته است. در کمیته ویژه تعریف تجاوز، نماینده ایران کوشید تا با گسترش مفهوم تجاوز، امر تجاوز اقتصادی، فشارها و تحریمهای اقتصادی را در این مفهوم وارد کند. افزون بر این در کمیته ششم مجمع عمومی، نماینده ایران با همراهی نماینده پاناما، فرمولی برای تعریف تجاوز پیشنهاد کرد. این مقاله، به دنبال پاسخ به دو پرسش اساسی است: نخست اینکه موضوع تجاوز اقتصادی چه جایگاهی در کنشگری ایران در کمیته ویژه تعریف تجاوز به نمایندگی آدمیت داشته است؟ و دوم اینکه فرمول پیشنهادی ایران برای تعریف تجاوز، حائز چه ویژگیهایی بود و به چه دلایلی متروک شد؟</strong><br> https://www.hfrjournal.ir/article_223043_6e7922dc8082195745e5a6026ee78086.pdf