وزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923Al-Hirah Relations with Sassanid Empireروابط حیره با ساسانیان12266817FAمحمودرضاکوهکناستادیار دانشگاه پیام نور اصفهانJournal Article20180806Al-Hirah was an ancient city is Mesopotamia the ruins of which are located in the south of Kufa (Najaf). In terms of historical geography this city was located to the north of Arabian peninsula along the western borders of the Sassanid empire and was the major confluence of Iranian, Arab, Greek and Roman cultures. Toward to final centuries of the ancient world Al-Hirahenjoyed strong military, booming economy and significant political stability, a situation that threw it in stark relief from other Arab lands. Thanks to an enduring government and sustained administration, the city had managed to cultivate deep ties with its neighbors and exert a decisive influence upon political, economic and cultural developments of the region. The current article has undertaken to study the quality of relations, specifically those related to the Sassanid Empire. Descriptive-Analytical method based on library research has been used to carry out this study. <br /> حیره، شهری در سرزمین میانرودان بود که ویرانههای آن در جنوب کوفه (نجف امروزی) بر جای مانده است. این شهر از لحاظ جغرافیای تاریخی در شمال شبه جزیرة عربستان و در امتداد مرزهای غربی حکومت ساسانی قرار داشت و کانون اصلی برخورد فرهنگهای ایرانی، عربی و یونانی- رومی بود. حیره در سدههای پایانی دنیای باستانی قوای نظامی قدرتمند، اقتصادی شکوفا و پررونق و ثبات سیاسی قابل ملاحظهای داشت و این وضعیت، آنجا را از سرزمینهای عربنشین متمایز میکرد. حیره به سبب برخورداری از دولتی طولانی و پایدار، قادر بود تا علاوه بر ایجاد رابطة گسترده با همسایگان خود، نقش تعیینکنندهای در معادلات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی منطقه داشته باشد. در تحقیق حاضر کوشش میشود تا کیفیت و چگونگی روابط و به طور مشخص بخشهایی از آن که به حکومت ساسانیان مربوط است، بررسی شود. روش پژوهش در این مقاله به صورت توصیفی- تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانهای است.https://www.hfrjournal.ir/article_66817_745406fb5adbbaf4904806ea9f76f858.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923AdilSahi Dynasty’s Relations with the Safavid Empireبررسی مناسبات عادلشاهیان با دولت صفوی234666826FAسعیدرجاییاستادیار تاریخ دانشگاه فردوسیمهدیبذرگرفارغ التحصیل کارشناسی ارشد تاریخ دانشگاه بیرجند، نویسنده مسئولJournal Article20180806The weak Bahmani Empire (748-933 A.H) plunged into division and inner conflict which led to the emergence of five ruling partie: AdilShahi, QutbShahi, EmadShahi, and BaridShahi. Among the three Shiadyansties of India the Adilshahi was the first to declare the Twelver Shia Islam as its official religion shortly after gaining political independence. This turn put them in opposition to other coalitions, including Shia rules, already in formation in the south of India. As Shia gained official status under YusifAdil Shah, this nascent empire found a powerful common ground with the Safavid Empire which led it to cultivate close ties with the Safavids. However, power grabs and divisions in the south of India and the presence of Portuguese colonial forces who supported the Hindu Vijayanagara rulers in the region, caused the weakness and final demise of Adilshahis under the ever increasing power the the Mongol Dynasty in India.ضعف حکومت بهمنی (933-748ق.)، درگیریها و چند دستگیهای درون حکومت را بیشتر کرد و پنج حکومت عادلشاهیان، نظامشاهیان، قطبشاهیان، عمادشاهیان و بریدشاهیان پدید آمد. عادلشاهیان در میان سه حکومت شیعه مذهب هند، نخستین بود که مدتی پس از اعلام استقلال سیاسی، شیعة اثنیعشری را مذهب رسمی حکومت اعلام کرد. این اقدام، عادلشاهیان را در مقابل ائتلافهای شکل گرفتة دیگر در جنوب هند قرار داد که در میان آنها حکومتهای شیعی هم بود. با رسمی شدن مذهب تشیع در دورة یوسف عادلشاه، این حکومت وجه اشتراک نیرومندی با دولت صفویه یافت و به سبب همین وجه اشتراک، ارتباط بسیار خوب و نزدیکی با صفویه برقرار کرد. با این همه، افتراق و نزاع میان حکومتهای جنوب هند و حضور استعمارگران پرتغالی که با حکومت هندوی ویجیانگر همراه بود، موجب ضعف و سپس هضم حکومت عادلشاهیان در قدرت رو به رشد سلسلة مغولان هند شد.https://www.hfrjournal.ir/article_66826_3510418ba022e024e342ea5ebff9c756.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923Omani Arabs in the Persian Gulf during the Reign of Shah Sultan Hussein Safaviاعراب عمان در خلیج فارس طی دورة شاه سلطان حسین صفوی477768806FAنصرالهپور محمدی املشیدانشیار گروه تاریخ دانشگاه امام خمینی قزویننداسنبلیدانشجوی دکتری تاریخ ایران اسلامی دانشگاه تبریزJournal Article20180908Since ancient times world major waterways have drawn the attention of various rulers who have attempted to conquer them as a means to establishing relations with neighboring lands. One of these strategic regions is the Persian Gulf that has always drawn the attention of regional and extra-regional governments. During the Safavid Empire the region attracted even more attention. In this era, apart from the world powers and their quests for domination in the Persian Gulf, local powers sought to spread their influence and exert control over the coasts and ports of the Persian Gulf and expand trade in this area. It was under the Safavids that rivalry between world and local powers erupted. Among local powers was the Omani Arabs who, being aware of Safavid internal weakness and at the same time as the Safavid approached their end, sought to dominate the ports, coastlines and trade in the region. Omani Arab’s increasing power and influence in the Persian Gulf region not only diminished commercial activities, but also brought about the demise of the Safavid maritime trade by disrupting trade routes from south to Isfahan and affecting Iranian trade with its neighbors to the north and north-east. <br /> شاهراههای آبی جهان از گذشتههای دور تاکنون مورد توجه بودهاند و حکومتهای گوناگون سعی در نفوذ و تسلط بر آن و برقراری ارتباط با کشورهای همجوار مناطق فوق داشتهاند. یکی از این مناطق استراتژیک، خلیج فارس است که همواره مورد توجه حکومتهای منطقهای و فرامنطقهای بوده است. در دورة صفویه، توجه کشورهای مختلف جهان به این منطقه دو چندان شد. در این دوره، گذشته از توجه حکومتهای جهانی و کوشش برای نفوذ در آن، قدرتهای محلی نیز میکوشیدند نفوذ و تسلط خود را بر سواحل و بنادر خلیج فارس و همچنین تجارت این منطقه بسط دهند. رقابت بین نظام جهانی و قدرتهای محلی منطقة خلیج فارس از دورة صفویه آغاز شد. از قدرتهای محلی، اعراب یعاربه یا اعراب عمان بودند که هم زمان با سالهای پایانی حکومت صفوی و آگاهی از ضعف درونی حکومت مرکزی در صدد تسلط بر بنادر، سواحل و تجارت این منطقه برآمدند. افزایش قدرت و حضور روزافزون اعراب عمان در خلیج فارس، نه تنها فعالیتهای تجاری خلیج فارس را کاهش داد، بلکه با اختلال در مسیرهای تجاری جنوب به اصفهان و تأثیر مستقیم و غیرمستقیم آن بر فرآیند مسیر تجارت زمینی ایران با شرق و شمال شرقی، زمینة کاهش و سقوط تجارت دریایی حکومت صفوی را فراهم آورد.https://www.hfrjournal.ir/article_68806_e722740bb91c5694c21f2c3a5b05b131.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923The Persian Gulf As Described in Foreign Travel Literature of Qajar Eraخلیج فارس و رویکرد سفرنامههای خارجی عهد قاجار7910668807FAعبداللهمتولیدانشیار و عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه اراکسارهمشهدی میقانیکارشناس ارشد تاریخ ایران اسلامیJournal Article20180908The role of the Persian Gulf in international relations has catapulted it into the limelight of extra-regional powers’ attention. The influence exerted by these powers in the region since the 16th century has been the result of its growing importance for trade which, later on, turned into political and military relevance. As a result of a significant increase in the number of foreigners travelling to Iran during the Qajar dynasty, their travel accounts contributed to a growth in travel literature. Studying these travel literatures became an important endeavor in understanding the position and relevance of the Persian Gulf. What this article has undertaken to study is quantitative and qualitative assessment of 47 travelogues’ approach whose authors had travelled to Iran some time during 1211-1345 A.H to Iran and their travelogues have been translated into Farsi. The current research objective is to evaluate the degree and quality of focus of these travelogues on the Persian Gulf, and how these 47 travelogues have addressed issues related to the Persian Gulf.نقش خلیج فارس در تعاملات جهانی موجب شده است تا همیشه به عنوان نقطهای کانونی توجه قدرتهای فرامنطقهای را جلب کند. نفوذ این قدرتها در این منطقه، از قرن شانزدهم میلادی به سبب اهمیت تجاری خلیج فارس آغاز شد و بعدها به خاطر اهمیت سیاسی- نظامی آن، بیشتر مورد توجه قرار گرفت. در دوران قاجاریه به واسطة افزایش چشمگیر رفت و آمد بیگانگان به ایران، بر شمار سفرنامههای آنها نیز افزوده شد و مطالعه و بررسی سفرنامهها نقشی مهم در شناخت جایگاه و اهمیت منطقة خلیج فارس دارد. آنچه در این مقاله به آن پرداخته میشود، بررسی کمّی و کیفی رویکرد 47 سفرنامة خارجی است که نویسندگان آنها در دورة قاجاریه، طی سالهای 1345-1211ق. به ایران سفر کردهاند و سفرنامههای آنها به فارسی ترجمه شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی میزان و نوع تمرکز این سفرنامهها بر منطقة خلیج فارس است و اینکه مسائل مربوط به خلیج فارس را چگونه پوشش دادهاند؟https://www.hfrjournal.ir/article_68807_665a156b46e91f2bcc8f1ede20cfc036.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923The Implications of the Great Game for Foreign Relations of Qajar Dynasty
(The Case of Afghanistan: 1794-1856 A.D)نقش بازی بزرگ بر شکنندگی تعاملات خارجی دولت قاجار (مطالعة موردی: افغانستان؛ 1856- 1794م.)10713868808FAسمیهحمیدیاستادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بیرجندناصریوسف زهیگروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم اداری، دانشگاه فردوسی مشهد.Journal Article20180908Iran foreign relations under the Qajar dynasty constitutes a controversial debate of this era. Within the framework of the Great Game Iran was included, for the first time, in international politics. Consequently, Qajar’s fragile, though constructive, foreign action on micro and macro levels was heavily influenced by the Great Game. On a micro level, Qajar’s relations with Afghanistan within the framework of Russo-British Great Game could be studied. Due to the geopolitical significance of Iran for the Great Game and the constant challenge to the Qajars that came from Afghanistan, the current article has been informed by Games Theory and utilized descriptive-analytical method to find answer to the question as to what extent did the Russo-British rivalry within the framework of the Great Game contribute to the fragility of Qajar-Afghan relations during 1794-1856? Research hypothesis states that one of the main reasons for the fragility and strenuous relations between the Qajar dynasty and Afghanistan was the conspiracy and machinations, threats and pressures on the part of Britain and Russia in the format of the Great Game. The facts that corroborate such claim are: 1) Russo-British political, security and economic rivalries in Iran, Afghanistan and Central Asia; 2) Russo-Iranian Wars; 3) Political pacts signed between Iran and Qajar rulers against their Afghan counterparts; 4) The role of Britain in Iran-Afghanistan wars, and 5) The political independence of Afghanistan from Iran.تعاملات خارجیِ ایرانِ عصر قاجار، یکی از مقولات بحثبرانگیز است. در این دوره و برای نخستینبار، ایران به عرصة سیاست بینالملل در قالب بازی بزرگ راه یافت. در پی آن، تعاملاتِ سازنده و شکنندة خارجی دولتهای قاجار در سطوح خُرد و کلان از این فضا سخت متأثر شد. در سطح خُرد، تعاملات قاجاریه با افغانستان را میتوان در دایرة رقابتهای بازی بزرگ قرن هجدهم و نوزدهم بریتانیا و روسیه بررسی کرد. به سبب اهمیت و نقشآفرینی ژئوپلیتیکی ایران در بازی بزرگ و تبدیل افغانستان به بحرانی مستمر برای دولتهای قاجار، در نوشتة حاضر، با الهام از نظریة بازیها و روش توصیفی- تاریخی کوشش شده است تا به این پرسش پاسخ داده شود که رقابتهای بریتانیا و روسیه در قالب بازی بزرگ، تا چه حد بر شکنندگی تعاملات دولتهای قاجاریه با افغانستان در سالهای 1856- 1794م. تأثیر داشت؟ فرضیة پژوهش، یکی از دلایل اصلی تیرگی و شکنندگی تعاملات دولتهای قاجار با افغانستان را ناشی از کارشکنیها، دسائس، تهدیدات و فشارهای بریتانیا و روسیه در بازی بزرگ قلمداد کرده است. مستندات این ادعا عبارتاند از: 1. رقابتهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی بریتانیا و روسیه در ایران، افغانستان و آسیای مرکزی؛ 2. وقوع جنگهای ایران و روسیه (قفقازیه)؛ 3. انعقاد پیمانهای سیاسی بریتانیا با دولتهای قاجار علیه حکّام افغانستان؛ 4. نقش بریتانیا در به راه انداختن جنگهای ایران- افغانستان و 5. استقلال سیاسی افغانستان از ایران.https://www.hfrjournal.ir/article_68808_3e7aa254c2523bcadfad41b7e117f0a5.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010187220170923US Foreign Policy Review under Jimmy Carter towards the Second Pahlavi
(The Case of 1979 Revolution, 1977-1979)پهلوی دوم و واکاوی سیاست خارجی آمریکا در دورة ریاست جمهوری کارتر با تأکید بر مسألة انقلاب در ایران (1357-1355ش.)13917068809FAایرجسوری1. دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ انقلاب اسلامی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی تهرانمهدیرضاپور2. دانشجوی کارشناسی ارشد اندیشه سیاسی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی تهرانJournal Article20180908Jimmy Carter assumed office in late 1977. The new democratic administration pursued a double policy vis-à-vis the Iranian regime until its collapse; ranging from a decrease in military export to Iran and stressing the implementation of Human Rights policies to following up on the politically stalemated Pahlavi regime’s dealing with the revolutionaries and providing support for the transitional government. The current article seeks performs a content analysis as a means to studying the foreign policy approach of the United States towards the course of the Islamic Revolution. Despite persuasion and even political pressure on the part of the United States on Iran to implement Human Rights policies in late 1078, the US kept appearances and supported the Iranian regime, however, as the situation worsened the United States called for a nationalist government to take hold; a move that was a psychological blow to the morale of the Shah and the ruling elite. <br /> در اواخر سال 1355ش. دولت دموکرات کارتر بر سرکار آمد. کارتر سیاست دوگانهای در برابر رژیم حاکم بر ایران تا زمان فروپاشی آن در پیش گرفت؛ از کاهش صدور تسلیحات نظامی و تأکید بر اجرای مقررات حقوق بشر تا تجدیدنظر و پیگیری برنامههای حمایتی و بنبست سیاسی رژیم با نیروهای انقلابی و حمایت از دولتی انتقالی. در مقالة حاضر، با روش تحلیل محتوا، رویکرد خارجی دولت آمریکا در روند تحقق انقلاب ایران با تمرکز بر مسائل داخلی بررسی میشود. آمریکا علیرغم ترغیب ایران و حتی فشار سیاسی برای اجرای مقررات حقوق بشر تا اواخر سال 1356ش. در ظاهر به حمایت از حکومت ایران پرداخت و با بحرانی شدن اوضاع، خواهان روی کار آمدن دولتی متشکل از ملّیون شد؛ موضوعی که در تزلزل روانی شاه و هیئت حاکمه در اوج بحرانها نقش مؤثر داشت.https://www.hfrjournal.ir/article_68809_58cea74fcce438569f008dbdd8b5ae84.pdf