وزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923The Policy Shah Abbas (I) adopted for the Europeans Trading in the Southern Ports of Iran particularly in Bandar Abbasسیاست شاه عباس اول در قبال تجارت اروپاییان در بنادر جنوبی ایران (با تأکید بر بندرعباس)11877004FAاصغرقائداناستادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشکده الهیات دانشگاه تهرانJournal Article20181110In Safavid time, the Southern Ports of Iran, particularly Bandar Abbas, had a special place in international trade and had grabbed the attention of the Europeans. Shah Abbas seized this opportunity to develop trade and economy of Iran. Furthermore, while intensifying competition among trade partners, he adopted the policy of trade centralization in the region whereby he integrated all trade activities in one single port, connected to land, and as a result prevented trade activities to be scattered around other ports. This change exercised more supervision on trade activities. Shah Abbas also adopted, inter alia, the policy of “double containment” whereby Shah granted more concessions and privileges to European traders in order to break up the monopoly and dominance of a single government over the trade activities of the region.
The purpose of this study is to examine the strategies and solutions Shah Abbas adopted, while safeguarding national interests, to interact with the European Governments in sea trade as well as to examine the pivotal role of Bandar Abbas. The present study also reviews the performance of Shah Abbas as related in historical texts, documents and travel literatures written by the Europeans, and as it could be inferred from the methods of interactions with the European Governments in the Persian Gulf, fostering competitions among them while safeguarding national interests and the impact on the prosperity of international trade.
<strong>بنادر جنوبی ایران، به ویژه خلیج فارس، در عصر صفوی جایگاه ویژهای در تجارت بینالملل داشتند و به همین سبب، مورد توجه دولتهای اروپایی بودند. شاه عباس از این موقعیت برای توسعة تجاری و اقتصادی ایران بهرهبرداری کرد و ضمن تشدید رقابت میان شرکای تجاری، به سیاست تمرکزگرایی در تجارت منطقه روی آورد: با تمرکز فعالیتهای تجاری در </strong><strong>یک بندر و آن هم متصل به خشکی، </strong><strong>از پراکندگی تجارت در همة بنادر ایران جلوگیری کرد و بدین گونه، زمینة نظارت بیشتری بر فعالیتهای تجاری فراهم شد. از دیگر سیاستهای شاه عباس، مهار دوجانبه بود که با اعطای امتیازات بیشتر به رقبا</strong><strong>ی تجاری اروپایی، </strong><strong>میکوشید تا تجارت منطقه را از سلطه و انحصار یک دولت خارج کند.</strong>
<strong>هدف از این تحقیق، بررسی راهکارها و راهبردهای شاه عباس در تعامل با دولتهای اروپایی در زمینة تجارت دریایی، ضمن حفظ مصالح ملی و نیز بررسی نقش اساسی بندر عباس است. در مقالة حاضر با بررسی عملکرد شاه عباس از خلال متون تاریخی، اسناد و سفرنامههای اروپاییان، شیوههای تعامل با دولتهای اروپایی در خلیج فارس، نحوة ایجاد رقابت میان آنان، با توجه به اهداف ملی و تأثیر آن در رونق تجارت بینالملل بررسی میشود.</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_77004_a1a94080322a8fa7a85b12636a1af3a4.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923Foreign Ministers in Naser al-Din Shah’s Administrationوزیران امور خارجه در دورة ناصرالدین شاه194877006FAمحمدحسنفرخیکارشناس ارشد تاریخ ایران اسلامی و کارشناس وزارت امور خارجهJournal Article20181110During the reign of Naser al-Din Shah, foreign relations of Iran were remarkably developed and as a result the issues of foreign affairs were no longer within the jurisdiction of the court and the Chancellor and were assigned to the Ministry of Foreign Affairs which had been established for 28 years. Such development coincided with the beginning of Naser al-Din Shah’s reign and Chancellorship of Amir Kabir, an authoritative chancellor who had not only been tasked with foreign affairs but also had years of remarkable experience in diplomatic missions to other countries and was well-informed about the importance of foreign affairs structures. Although his short term of chancellorship did not allow him to realize his lofty ideas and aspirations, he left a valuable legacy for the foreign affairs of Iran through laying the foundation and training professionals. Using a descriptive-analytical method, the present article, while introducing foreign ministers in Naser al-din Shan’s administration, gives accounts on performance and circumstances of their terms of office. The study found out that the then Ministry of Foreign Affairs, similar to other Qajar’s administrative structures, was stuck in Russia-Britain bipolarity and the fierce controversy between Mirza Saeed khan and Mirza Hossein Khan over the position of minister led to no result but decay and inefficiency of Iran’s foreign policy. <strong>در دورة ناصرالدین شاه مناسبات خارجی ایران به صورت چشمگیری توسعه یافت و متناسب با آن، امور خارجی از حیطة وظایف دربار و شخص صدراعظم، به وزارت امور خارجه منتقل شد،که 28 سال از تأسیس آن میگذشت. این تحول، با آغاز حکومت ناصرالدین شاه و صدارت امیرکبیر مصادف بود؛ صدراعظم مقتدری که خود، سابقة سالها حضور موفق در هیأتهای سیاسی اعزامی به دیگر ممالک را در کارنامه داشت و به اهمیت تشکیلات امور خارجی کاملاً واقف بود. اگرچه عمر کوتاه صدارت، فرصتی برای تحقق افکار بلند آن بزرگ مرد باقی نگذاشت، اما تربیتیافتگان و نهادی که او بنیان نهاد، میراث گرانقدری برای عرصه تشکیلات خارجی ایران بود. در مقالة حاضر بر پایة روش توصیفی ـ تحلیلی، ضمن معرفی وزرای امور خارجه در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، به بررسی شرایط و عملکرد دوران وزارت هریک از آنها می پردازیم. بر اساس نتایج تحقیق روشن شد که وزارت امور خارجه نیز مانند سایر ارکان دیوانی عصر قاجار، در میدان دو قطبی روس ـ انگلیس گرفتار بود و جدال سخت میرزا سعید خان و میرزا حسینخان بر سر منصب این وزارت، جز تباهی و ناکارآمدی سیاست خارجی ایران حاصلی در پی نداشت. </strong>https://www.hfrjournal.ir/article_77006_f2aa9e9a577bc5cd117557d30629636a.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923Iran – Mexico Relations in Qajar Period based on the Documents Archives of the Ministry of Foreign Affairsروابط ایران و مکزیک در دورة قاجاریه برپایة اسناد وزارت امور خارجه496977008FAمحمدچگینیکارشناس اسناد و پژوهش مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امور خارجهJournal Article20181110The first Diplomatic contact between Iran and Mexico dates back to the beginning of the 20<sup>th</sup> Century. Although being geographically very remote, the two countries decided to establish diplomatic relations. Following negotiations between the Ambassadors of Iran and Mexico in Washington, the ground was prepared for sending Ambassadors at large, and after signing an agreement of friendship, the two states were entitled to the privileges of the Most Favored Nations principle. The present article examines the formation of Iran-Mexico relations to in Qajar Period based on existing documents at the Archives of the Ministry of Foreign Affairs.<strong>سابقة نخستین اقدام دولت ایران و مکزیک برای ایجاد روابط رسمی، به آغاز قرن بیستم میلادی باز میگردد. ایران و مکزیک، با وجود دوری بسیار، تصمیم گرفتند رابطة سیاسی برقرار کنند. در پی مذاکرات میان سفرای دو کشور در واشنگتن، آمادگی برای اعزام سفرای فوقالعاده فراهم شد و با انعقاد عهدنامة مودت، طرفین از حقوق </strong><strong>کاملۀ</strong><strong>الوداد برخوردار شدند. در این مقاله، با تکیه بر اسناد موجود در آرشیو ادارة اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امور خارجه، روند شکلگیری رابطه میان ایران و مکزیک در دورة قاجار بررسی شده است. </strong>https://www.hfrjournal.ir/article_77008_217ff08ae014c1191cc18f2566e3d726.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923The Role of Great Powers in Drawing Iran-Iraq Territorial Borders (Focusing on Britain)نقش قدرتهای بزرگ در تحدید مرزهای ایران و عراق (با تأکید بر بریتانیا)719977009FAاصغرجعفری ولدانیدانشیار گروه روابط بینالملل دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20181110Drawing Iran’s borders took almost 400 years and the reason was on one hand due to the vast extent of areas under dispute and the intervention made by the great powers particularly Britain. Since mid-19<sup>th</sup> Century this intervention by Russia and Britain led to signing of treaties whereby Iran-Ottoman borders as well as Iran-Iraq currents borders were, with a slight change, established. This study considers the trend of development in establishment of Iran’s borders with Ottoman and later with Iraq – it successor- from time of signing the Treaty of Erzurum in 1874 to signing of border treaty and establishment of good neighbor policy between Iran and Iraq in 1975, given the role of two great powers particularly the Britain.<strong>تحدید سرحدات غربی ایران، حدود 400 سال طول کشید و در این موضوع، نشانههایی از ابعاد گسترة مناطق مورد اختلاف و دخالت قدرتهای بزرگ به ویژه بریتانیا کاملاً پیداست. دخالت روسیه و بریتانیا در تعیین مرزهای غربی ایران از اواسط قرن نوزدهم، به امضای چندین موافقتنامه در باب تعیین مرزها میان ایران و عثمانی منجر شد و مرزهای کنونی ایران و عراق، با اندک تغییرات، بر اساس همین عهدنامهها تحدید شده است. در این مقاله، سیر تحولات تحدید مرزهای ایران با عثمانی و سپس عراق ـ جانشین آن ـ از انعقاد عهدنامة ارزروم (1874م.) تا عهدنامة مرزی و حسن همجواری ایران و عراق (1975م.) با توجه به نقش دو قدرت بزرگ به ویژه بریتانیا بررسی خواهد شد.</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_77009_f6200f1070520617ac55cacf7b146c53.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923The Impact of the Second World War on Iran-Germany Industrial Relationsتأثیر جنگ جهانی دوم بر مناسبات صنعتی و تجاری ایران و آلمان10112077010FAهادیدل آشوبفارغ التحصیل کارشناسی ارشد تاریخ از دانشگاه خوارزمیخدیجهسلطانی لرگانیفارغ التحصیل کارشناسی ارشد تاریخ از دانشگاه خوارزمیJournal Article20181110Years before the outbreak of the Second World War, a major part of Iran industry had been developed by Germans. After the war the sea siege on Germany had adverse impacts on industries and the trend of industrialization in Iran, which began to manifest in different forms in the Iranian economy. The present article, supported by a variety of documents and references, examines the impact of the WWII on the industry and economy of Iran.<strong>از سالها پیش از وقوع جنگ جهانی دوم، بخش اعظم صنایع ایران آلمانی بود و پس از جنگ، محاصرة دریایی آلمان، پیامدهای ناگواری بر صنایع و روند صنعتیسازی ایران نهاد و آثار آن، در اشکال گوناگون در عرصة اقتصاد ایران نمایان شد. در مقالة حاضر، تأثیر جنگ جهانی دوم بر صنعت و اقتصاد ایران، با تکیه بر اسناد و منابع و مآخذ گوناگون بررسی میشود.</strong>
https://www.hfrjournal.ir/article_77010_3d8e85fd57d455e41bf2d170cc7494b3.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه تاریخ روابط خارجی1735-2010145620130923An Analysis of Iran – Zionist Regime Relations in Pahlavi Period: Balance or Dependence?تحلیلی بر روابط ایران و رژیم صهیونیستی در دوره پهلوی؛ توازن یا وابستگی12113977012FAوحیدآرائیدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تهرانشعباننجفپوردانشجوی دکتری سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهرانJournal Article20181110One of the important subjects in Historical Studies is the analysis of “unknown relations” between Iran and the Zionist Regime during reign of Pahlavi Dynasty. The purpose of this article is to find an answer for this pivotal question: “what were the dimensions of the relations between Iran and the Zionist Regime, and was there any balance and equilibrium?” In order to find the answer, the study considers Iran and Zionist Regime relations through three decades (1948-1978) in various aspects of economy, security-intelligence, military and culture. The data required for this study was collected via library method and from existing relevant documents.<strong>بررسی "ارتباط ناشناخته"</strong><strong>میان ایران و رژیم صهیونیستی با ویژگیهای خاص خود در دورة پهلوی از جمله موضوعات مهم در مطالعات تاریخی است. هدف این مقاله، یافتن پاسخ برای این پرسش محوری است: «ابعاد مختلف روابط میان ایران و رژیم صهیونیستی چه بود و آیا این روابط تعادل و توازن داشت؟» برای رسیدن به پاسخ، روابط ایران و رژیم صهیونیستی را طی سه دهه (1357-1327ش.) در ابعاد اقتصادی، امنیتی ـ اطلاعاتی، نظامی و فرهنگی بررسی می</strong><strong></strong><strong>کنیم</strong><strong>.</strong><strong>اطلاعات این مقاله با روش کتابخانهای و بررسی اسناد و مدارک موجود در این خصوص گردآوری شده است.</strong>https://www.hfrjournal.ir/article_77012_30839b54641c2622c27a9f2db83827a1.pdf