Foreign Relations History

Foreign Relations History

Kandahar Strategic Position and Its Impact on Safavid-Indian Gurkanis (Reign of Shah Abbas I)

Document Type : Scientific-promotional article

Abstract
Abstract
Coincident with the formation of the Safavid Dynasty in Iran, the Indian Gurkani dynasty was established. The kings of these dynasties, following the steps of their grandfathers, tried to continue the previous relations based on good will and refrain from hostility. However, the issue of Kandahar always shed its shadow on these friendly relations. This region by force or policy was intermittently administered by Iran and India, and the position of Kandahar was of strategic importance for Shah Abbas I , so far so that after the consolidation of power and forcing out the foreign invaders, retaking it became a priority of the Shah. He eventually led a military invasion, returning the city under Iranian control after 30 years. Given the basic status of Kandahar in the Iranian-Indian relations, the purpose of this research is to explore the reasons for importance of the region and how Shah Abbas I retook it. The authors, using the descriptive – analytical method, and by relying on library and archive sources, reached the conclusion that Kandahar’s geographical position and military and economic importance led the Safavid and Gurkani rulers to have a strategic look to the region. Shah Abbas, first, tried to diplomatically retake the city, but after failure, recaptured it by military action, annexing it to the Safavid government.
Keywords

منابع و مآخذ
فارسی:
آژند، یعقوب (مترجم)، 1380، تاریخ ایران دوره صفویان، پژوهش دانشگاه کمبریج، تهران: جامی.
استرآبادی، سید‌ حسین بن مرتضی حسینی، 1366، تاریخ سلطانی از شیخ صفی تا شاه صفی، چ۲، به‌کوشش: احسان اشراقی، تهران: علمی.
اعتمادالسلطنه، محمد‌حسن صنیع‌الدوله، 1364، تاریخ منتظم ناصری، به‌تصحیح: محمد‌اسماعیل رضوانی تهران: اساطیر.
اولئاریوس، آدام، 1363، سفرنامه آدام اولئاریوس بخش ایران، ترجمه: احمد بهپور، تهران: سازمان انتشاراتی و فرهنگی ابتکار.
بارتولد، واسیلی، 1308، تذکره جغرافیای تاریخی ایران، ترجمه: حمزه سردادور، تهران: چاپخانه اتحادیه تهران.
بخشی، معتمد‌خان، 1931م.، اقبال‌نامه جهانگیری، به‌تصحیح: مولانا مولوی محمد‌رفیع، الله‌آباد: شانتی پریس.
برهمن، چندر‌بهان، 1385ش./2007م.، چهار‌‌چمن، به‌تصحیح: سید‌ محمد‌یونس جعفری، دهلی‌نو: مرکز تحقیقات رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران.
بکری، محمد‌معصوم، 1382، تاریخ سند معروف به تاریخ معصومی، به‌تصحیح: عمر بن محمد داودپوته، تهران: اساطیر.
بلاذری، احمد بن یحیی، 1346، فتوح‌البلدان (بخش مربوط به ایران)، ترجمه: آذرتاش آذرنوش، تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
تتوی، سید‌ میر‌محمد بن سید جلال، 1965م.، ترخان نامه (تاریخ سند در زمان ارغون و ترخان)، به‌اهتمام: حسام‌الدین راشدی، حیدرآباد: سندی ادبی بورد.
ترکمان، اسکندر‌بیگ،1350، تاریخ عالم‌آرای عباسی، زیر نظر: ایرج افشار، تهران: امیرکبیر.
جنابدی، میرزا‌‌بیگ، 1378، روضه‌الصفویه، به‌کوشش: غلامرضا طباطبایی مجد، تهران: انتشارات ادبی و تاریخی موقوفات دکتر محمود افشار یزدی.
جهانگیر گورکانی، نورالدین‌محمد، 1359، جهانگیرنامه یا توزک جهانگیری، به‌کوشش: محمد هاشم، تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
حبیبی، عبدالحی، 1389ش./2010م.، تاریخ افغانستان در عصر گورکانیان هند، به‌تصحیح: علامه رشاد، قندهار: نشر ریاست اطلاعات و فرهنگ.
داندامایف، محمد ‌عبدالقدیرویچ، ۱۳۸۶، ایران در دوران نخستین پادشاهان هخامنشی، ترجمه: روحی ارباب، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
دلاواله، پیترو، 1370، سفرنامه پیترو دلاواله، چ۲، ترجمه و شرح و حواشی: شعاع‌الدین شفا، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
روملو، حسن‌بیگ،1357، احسن‌التواریخ، به‌تصحیح: عبدالحسین نوایی، تهران: بابک.
ریاض‌الاسلام، 1373، تاریخ روابط ایران و هند (در دوره صفویه و افشاریه)، ترجمه: محمدباقر آرام و عباسقلی غفاری‌فرد، تهران: امیرکبیر.
سیستانی، ملکشاه حسین، 1344، احیاء‌الملوک تاریخ سیستان از ادوار باستان تا 1027ق.، به‌اهتمام: منوچهر ستوده، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
فلسفی، نصرالله، 1347، زندگانی شاه‌ عباس اول، ج۱، چ۴، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
قزوینی، ابوالحسن، ۱۳۶۷، فوائد‌السلطنه؛ تاریخ سلاطین و امرای صفوی پس از سقوط دولت صفویه، به‌تصحیح: مریم میر‌احمدی، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
کنبو، محمد‌صالح، 1964، عمل صالح موسوم به شاه جهان نامه، چ۲، ۳ج، ترتیب و تحشیه: غلام یزدانی، به‌تصحیح: وحید قریشی، لاهور: مجلس ترقی ادب.
گروسه، رنه، ۱۳۶۴،  امپراطوری صحرانوردان، ترجمه: عبدالحسین میکده، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
لسترنج، گای، 1377، جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، ترجمه: محمود عرفان، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
مرعشی صفوی، میرزا‌ محمد‌خلیل، 1362، مجمع‌التواریخ در تاریخ انقراض صفویه و وقایع بعد تا سال 1207 هجری قمری، به‌تصحیح و اهتمام: عباس اقبال، تهران: کتابخانه طهوری.
مشیزی (بردسیری)، میرمحمدسعید، 1369، تذکره صفویه کرمان، مقدمه و تصحیح و تحشیه: محمد‌ابراهیم باستانی پاریزی، تهران: نشر علم.
ملا کمال، ۱۳۳۴، خلاصه‌التواریخ، به‌تصحیح: ابراهیم دهگان، اراک: چاپ فروردین.
مینورسکی، ولادیمیر، ۱۳۳۴، سازمان اداری حکومت صفوی با تحقیقات و حواشی و تعلیقات مینورسکی بر تذکره‌الملوک، ترجمه: مسعود رجب‌نیا، تهران: کتابفروشی زوار.
واله اصفهانی، محمد‌یوسف، ۱۳۷۹، روضه­های ششم و هفتم از خلد برین (تاریخ تیموریان و ترکمانان)، به‌کوشش: میرهاشم محدث، تهران: میراث مکتوب.
هرتسفلد، ارنست، 1354، تاریخ باستانی ایران، ترجمه: علی‌اصغر حکمت، تهران: تمدن بزرگ.
هوشنگ‌مهدوی، عبدالرضا، 2535، تاریخ روابط خارجی ایران از ابتدای دوره صفویه تا پایان جنگ دوم جهانی (1945-1500)، چ۲، تهران: امیرکبیر.
 
لاتین:
The Encyclopedia Britannica, A Dictionary of Arts, Sciences, Literature And General Information, 1911, Vol. 20 (11th ed), England: Cambridge University Press, P.13.