با تشکلیل دولت پهلوی و تلاش برای افزایش نقش آفرینی منطقه‌ای، تقابل میان ایران و انگلستان در حوزه استراتژیک خلیج فارس و دریای عمان تشدید گشت. استعمار انگلستان که به علت حضور طولانی مدت و حاکمیت بلا منازع سیاسی، اقتصادی و نظامی بر تمامی پهنه این آبراه به خصوص مناطق جنوبی تنگه هرمز، حق نظارت و سرپرستی خود را مشروع می‌دانست، تلاش ممتد و فراگیر پنهان و آشکاری را به منظور استمرار استیلای خود بر منطقه انجام داد. بر اساس این فرآیند قدرت‌گیری دولت ایران به منزله تضعیف پایه‌های قدرت لندن در خلیج فارس شمرده می‌شد. هدف از این پژوهش، بررسی تحرکات سیاسی و نظامی ایران در منطقه خلیج فارس در دوران پهلوی اول و چگونگی موضع‌گیری انگلستان است. بر این اساس، تحرکات مذکور با وجود کارشکنی‌های انگلستان، موجب توسعه نقش‌آفرینی سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران در این حوزه استراتژیک گردید.